Wetenschappelijke naam
Tenminste twee soorten komen voor in aquaria: Planorbella duryi en P. anceps. Mogelijk gaat het ook nog om andere soorten zoals P.trivolvis en P. nigricans. Soms wordt de geslachtsnaam Helisoma gebruikt in plaats van Planorbella.
De onduidelijkheid wordt veroorzaakt doordat er een aantal erg op
elkaar lijkende soorten is waarvan het onderscheid en de systematische
indeling erg lastig is.
Namen van varieteiten en handelsnamen
Posthoornslak (dus dezelfde naam als de inheemse soort!)
Regio van oorsprong
Noord Amerika
Volwassen afmeting
1-2,5 cm
Identificatie (wildvorm)
Een middelgrote zoetwaterslak met een regelmatig 'opgewonden' schelp.
Het lichaam is roodbruin met twee dunne tentakels. Bij jonge exemplaren
is de schelp doorzichtig en het lichaam in de schelp gevlekt. Oudere
exemplaren krijgen een meer bruin gekleurde schelp, ondoorzichtige
schelp.
Leeg huisje van een Amerikaanse posthoornslak
(Kleur) varieteiten
De wildvorm heeft een donker roodbruin lichaam. Levende exemplaren
hebben ook een donker gekleurd huisje doordat de kleur van het lichaam
door het huisje heen zichtbaar is. In aquaria zijn veel
kleurvarieteiten te vinden met een lichter gekleurd lichaam en huisje.
Vaak hebben deze een rood lichaam en het huisje kan roodachtig of
blauwgrijs zijn.
Overeenkomstige soorten in Europa
Europese posthoornslak lijkt sterk op de Amerikaanse soort. Europese
posthoornslakken worden wat groter. Het verschil tussen deze soorten is
het beste te zien aan de vorm van de opening van de schelp:
Lege
schelpen van een Amerikaanse (links) en een Europese posthoornslak
(rechts). De pijl geeft aan waar de vorm van de schelpen het
duidelijkste verschilt: de Amerikaanse soorten hebben een hoekig
gevormde buitenrand van de schelp waardoor de slak een beetje 'extra
ruimte' in de schelp heeft.
Overeenkomstige soorten in de handel
Er is een geel-zwart gestreepte slak in de handel met een vergelijkbare vorm van de schelp: Marisa cornuarietis.
Dit is een tropische appelslak die leeft van waterplanten en van andere
slakken. Deze soort is herkenbaar aan een dekseltje (operculum) op het
achterlijf, waarmee de schelp kan worden afgesloten.
Voedsel
Algen, zachte waterplanten en detritus. Ook droogvoer voor vissen en ontlasing van andere slakken wordt gegeten.
Ademhaling
Amerikaanse posthoornslakken zijn longslakken die in hun huisje een
luchtbel meenemen voor de ademhaling. Ze komen af en toe naar het
wateroppervlak om deze luchtbel te verversen. Het huisje van
posthoornslakken is relatief groot waardoor ze een grotere luchtbel mee
kunnen nemen als veel andere longslakken. Naast deze longademhaling
hebben ze ook een huidademhaling: door hun huid heen nemen ze zuurstof
uit het water op. ze hebben een extra huidflapje (net onder de
onderrand van het huisje) wat het huidoppervlak vergroot ten behoeve
van extra huidademhaling. In tegenstelling tot veel andere
slakkensoorten bevat het bloed van posthoornslakken hemoglobine,
dezelfde stof die ook mensen in hun bloed hebben. Hemoglobiene dient
omzuurstof vast te houden en door het lichaam te transporteren. Door al
deze eigenschappen zijn posthoorslakken in staat urenlang onder water
te blijven zonder in ademnood te komen.
Voortplanting
Amerikaanse posthoornslakken zijn
tweeslachtig (hermafrodiet) en zijn in staat zichzelf te bevruchten.
Meestal vinden echter paringen plaats waarbij een exemplaar het andere
bevrucht. Enkele dagen na de paring leggen ze pakketten met 20-30
eieren per pakket. Amerikaanse posthoornslakken kunnen zich al op heel
jonge leeftijd voortplanten. Slakjes met een huisje van enkele
milimeters leggen al eieren. Zulke kleine slakjes produceren
eipakketten met slechts enkele eitjes. Doordat kleine slakjes al eieren
produceren is het lastig een aquarium helemaal vrij te krijgen van deze
soort. Daartegenover staat dat ze nauwelijks schade aanrichten. Grote
aantallen slakken in een aquarium zijn meestal een teken dat er teveel
visvoer overblijft. In vijvers zijn grote aantallen slakken een teken
van een stevige algengroei in erg voedselrijk water.
Zichtbaarheid in vijvers
Doordat ze zich veel bij het wateroppervlak bevinden zijn ze goed zichtbaar.
Geschiktheid voor vijvers
Amerikaanse posthoornslakken leven van nature in stilstaand of langzaam
stromend water met een dichte plantengroei. Dit maakt ze goed geschikt
voor vijvers, zolang er maar geen slakkenetende vissen in zitten.
Steuren en grotere karpers eten slakken.
Geschiktheid voor aquaria
Amerikaanse posthoornslakken kunnen uitstekend overleven in aquaria en
vermenigvuldigen zich daar vaak sterk. In aquaria blijven ze meestal
klein, maar als ze bijgevoerd worden met visvoer en/of kattebrokjes
kunnen ze tot de natuurlijke afmeting uitgroeien. Wanneer voldoende
ander voedsel beschikbaar is beschadigen ze de planten nauwelijks.
Minimumaantal
Amerikaanse posthoornslakken leven solitair daarom kan ook een enkel exemplaar worden gehouden. Doordat ook een enkel exemplaar zich kan voortplanten kan de soort zich snel uitbreiden.
Verwilderingsgevaar
De soort is diverse malen in het Nederlandse binnenwater gevonden en
moet in staat worden geacht om de Nederlandse winters te overleven.
Omdat ze vaak ongewilt met waterplanten worden verspreid, is er een
grote kans dat ze verwilderen. Er is niets bekend over interacties met
inheemse soorten maar de soort moet worden gezien als een potentiele
concurrent voor andere slakkensoorten.
Opmerkingen
Deze slakken zijn normaal gesproken niet te koop. In aquaria zijn ze
erg algemeen omdat ze vaak ongewilt 'met de planten meekomen'.
